Charakterystyka kotów burmskich (burmańskich, burmów)

Kot burmski pochodzi z klasztorów i pałaców starożytnej Birmy, gdzie hodowany był przez mnichów jako kot świątynny. Podobno każdy nowy mnich otrzymywał kota na wychowanie. Koty burmańskie zwane były świątynną strażą ze względu na szczególne brwi, które sprawiały wrażenie, jakby kot ten miał oczy zawsze otwarte.

Kot burmski to prawdziwy przyjaciel człowieka, często mówi się że jest "psowaty". Będzie podążał za domownikami krok w krok i aktywnie uczestniczył w zajęciach domowych zawsze chętnie służąc radą i pomocą. Częstokroć głośno komentuje ich poczynania. Świetnie nadaje do domów, w których są już zwierzęta, czy koty, czy psy oraz dla rodzin z dziećmi. Ciężko znosi samotność. Ze względu na swoje pokojowe nastawienie kot burmański to kot typowo domowy, to znaczy że nie należy go przyuczać do samotnych wędrówek po okolicy, gdyż zatracił on wiele zachowań umożliwiających przeżycie w warunkach naturalnych. Zawsze jako pierwszy wita w drzwiach gości, przez co jest ogólnie lubiany i czesto rozpuszczany aż do nieprzyzwoitości. Jest bywalcem gościnnych kolan i duszą towarzystwa. Jeśli nie poświęca mu się wystarczająco dużo uwagi, może się dąsać, ale tylko krótko, wystarczy rzucić mu ulubioną piłkę, którą odtąd będzie niestrudzenie aportował. Jeżeli ktoś nie chce kota, który: jest komunikatywny, domaga się czułości i dyskutuje kocim głosem - nie powinien kupować kota burmańskiego.

Wygląd

Postura:
Koty burmańskie są kotami o średniej wielkości. Ważą od 3 do 4 kilogramów. Koty burmańskie nie wyglądają na tyle, ile ważą, dlatego często mówi się o nich, że to "cegłówki owinięte w jedwab". Wynika to z faktu, iż koty burmańskie są bardzo grubokościste, o zwartej i muskularnej budowie. Mają szeroką, wysklepioną klatkę i niezbyt długie, silne nogi o małych okrągłych łapkach. Trzeba zobaczyć, jak taki kot wyskakuje z miejsca w górę w szaleńczej pogoni za muchą, czy osą!

Głowa:
Głowa kota burmańskiego jest wyjątkowo okrągła, pełna, czoło zaokrąglone, pyszczek z profilu niemal płaski, bródka wyraźnie okrągła, kości policzkowe wysokie, a u kocurów wyraźnie zaznaczone.

Oczy:
Oczy powinny być duże, ale nie wystające, okrągłe. Barwa oscyluje między żółtą, a żółtozieloną (z wiekiem oczy kota zielenieją), a za szczególnie pożądane uważa się "złote" znaczenia.

Uszy:
Uszy u kota burmańskiego są szeroko rozstawione, grubsze u nasady, ku górze zwężają się i są okrągło zakończone; postawione lekko ku przodowi.

Ogon:
Ogon powinien być prosty, lub jedynie lekko zawijający ku górze, średniej długości i grubości.

Futro:
Koty burmańskie występują w dziesięciu odmianach barwnych :

• sobolej (podstawowej) - ciemnobrązowej o ciepłym odcieniu, choć genetycznie to koty CZARNE,
• kremowej - rozjaśniony, pastelowy rudy,
• rudej - w ciepłym pomarańczowym odcieniu,
• czekoladowej - jasnobrązowej w odcieniu mlecznej czekolady,
• liliowej - gołębioszarej z różowym odcieniem,
• niebieskiej - w odcieniu cynowej szarości, tzw. "antyczne srebro",
• szylkretowej seal (sobolej)- kombinacja jasnej i ciemnej rudości z ciemnym brązem,
• szylkretowej czekoladowej - kombinacja jasnej i ciemnej rudości z jasnym brązem,
• szylkretowej niebieskiej - kombinacja barw niebieskiej i kremowej,
• szylkretowej liliowej - kombinacja barw liliowej i kremowej.